Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

«ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ»: ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΧΑΣΕΙΣ

Η ζωή μας όλη

Τι κάνει ένα άτομο, άνθρωπο; Τι κάνει μια οικογένεια, γένος; Τι κάνει ένα σπίτι, εστία; Τι κάνει μια συνήθεια, παράδοση; Ανεβαίνω τις σκάλες του μετρό στον σταθμό Λαρίσης. Περνώ πάνω από τις γραμμές του τρένου και ανάμεσα από τα έργα του νέου σιδηροδρομικού σταθμού της Αθήνας (εάν ποτέ ολοκληρωθεί). Κατευθύνομαι προς Κωνσταντινουπόλεως. Σκοτάδι! Λιγοστά φώτα... Αέρας και λίγες σταγόνες παγώνουν το πρόσωπό μου. Το μέρος θυμίζει σκηνικό ταινίας. Προχωρώ προς τα σπίτια. Εκεί, σε μια παλιά μονοκατοικία του Κολωνού «κρύβεται» ένα πολύ όμορφο μυστικό... Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Μια παρέα συγκεντρώνεται για να γιορτάσει τον ερχομό του νέου έτους. Θα παίξει ένα παιχνίδι. Ενα παράξενο παιχνίδι. Με χαρτιά. Με... σημαδεμένα χαρτιά! Και το έργο «Πέρασε ένας χρόνος» ξεκινά...


Τι σχέση μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που έζησε στις αρχές του 20ου αιώνα με κάποιον που ζει σήμερα; Ποιες μνήμες, ποιες ιστορίες τον ακολουθούν; Ποιες παραδόσεις τον καθορίζουν; πιστεύει σε αυτές ή όχι; Ο μύθος και η παράδοση πολλές φορές γίνονται βίωμα, μια συνήθεια που ακολουθείται πιστά χωρίς κανείς να σκέφτεται από που προέρχεται, ένα στοιχειό που μας κυνηγάει -και κάποιες φορές το κυνηγάμε- και καθορίζει συμπεριφορές ή και ολόκληρες ζωές. Ένας άνθρωπος πριν φτάσει να γίνει άτομο, είναι συλλογικότητα, είναι μνήμη· η μνήμη του λαού του, η μνήμη των προγόνων του, οι μύθοι, οι παραδόσεις και τα στοιχειά που κουβαλάει. Επτά νέοι ηθοποιοί, με όχημα την ελληνική παράδοση και την ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα, γίνονται αφηγητές - επισκέπτες επί σκηνής σε μια προσπάθεια να συσχετίσουν, πιθανώς να ταυτιστούν και τελικά να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που τους στοιχειώνει σήμερα.


Το έργο διαδραματίζεται μέσα στο σαλόνι της οικίας με αποτέλεσμα το κοινό να γίνεται ένα με την παράσταση. Οι ηθοποιοί γίνονται φίλοι σου, γονείς σου, συγγενείς, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, εσύ, εγώ... Είναι εύκολο να μοιράσεις ευθύνες στους άλλους, στις παλαιότερες γενιές. Τι θα έκανες όμως εσύ εάν βρισκόσουν στη θέση τους; Και το συγκλονιστικό μήνυμα που περνά το έργο, μήνυμα ζωής: «Τίποτα δεν τελειώνει, μέχρι να τελειώσει»!


Με εργαλείο μια έρευνα που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2015 και βασίστηκε σε Ελληνες ποιητές και πεζογράφους, καταγεγραμμένες μαρτυρίες και την προφορική παράδοση -όπως αυτή σώζεται μέσα από το δημοτικό τραγούδι, αλλά και τις ιστορίες που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και καταγράφηκε μέσω συνεντεύξεων σε διάφορα μέρη της Ελλάδας- η ομάδα δημιούργησε το κείμενο της παράστασης μας. Σκοπός αλλά και πρόκληση για εκείνους ήταν να αναδείξουν τα στοιχεία εκείνα που μπορεί να μας ενώνουν σε μια κοινή ρίζα πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.


Τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική σύνθεση υπογράφει η Ναταλία Στυλιανού. Ερμηνεύουν οι: Χρήστος Διονυσόπουλος / Θεοδόσης Σκαβέλης, Δήμητρα Δρακοπούλου, Δημήτρης Κακαβούλας
Ιάκωβος Μηνδρινός, Σεμίνα Πανηγυροπούλου, Θαλής Πολίτης και Αγγελική Στρατή. Η παράσταση ανεβαίνει Παρασκευή, Σάββατο (21.00) και Κυριακή (20.00) στο σπίτι της οδού Θυάμιδος 9 στον Κολωνό (μετρό Σταθμός Λαρίσης). Λόγω του περιορισμένου αριθμού των θέσεων (μόλις 22) είναι απαραίτητη η κράτηση (6947629055). Οι παραστάσεις θα δίνονται σίγουρα μέχρι τις 29 Ιανουαρίου 2017, όμως θα υπάρξει όπως όλα δείχνουν παράταση. Είσοδος με προαιρετική συνεισφορά. Αξίζει να το δείτε!

* Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο Πανηγυρόπουλο για τις ατμοσφαιρικές φωτογραφίες της παράστασης, αλλά και τους ηθοποιούς που μάς υποδέχτηκαν με ευγένεια, μάς έφτιαξαν τσάι, μάς πρόσφεραν κρασί. Ολοι μαζί, μια παρέα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου