Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Απέραντη θλίψη

Πριν από μερικές ημέρες είχα την «τύχη» να περάσω έξω από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και αποφάσισα να μπω μέσα στον προαύλιο χώρο. Πόσα χρόνια είχα να μπω εκεί μέσα... Από τα πρώτα κιόλας βήματα μέσα στον ιστορικό αυτό χώρο με έπιασε σφίξιμο στο στομάχι. Παντού καταστροφή, λεηλασία, εγκατάλειψη... Το ιστορικό αυτό κτίριο της Πατησίων στέκει λαβωμένο απέναντι στην αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας που άφησε ένα σωρό άτομα να εκμεταλλευτούν το πανεπιστημιακό άσυλο και να στήσουν μια χρόνια κατάσταση ανομίας και βανδαλισμών.










Σκουπίδια πεταμένα, μαρμάρινες σκάλες και κουπαστές σπασμένες, γκράφιτι σε τοίχους και κολώνες, μια τεράστια ΝΤΡΟΠΗ για τη Δημοκρατία, την Παιδεία και τον Πολιτισμό μας. Στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Σόφια είχα επισκεφθεί το Πανεπιστήμιο της πόλης και χάρηκα που ήταν ένας ζωντανός οργανισμός, ένα «μελίσσι» νεολαίας και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών, γνώσεων. Το δικό μας Πολυτεχνείο, το άλλοτε στολίδι μας, στέκει άδειο, μόνο, παρατημένο, αφημένο στην τύχη του. Πλάι μου πέρασαν κάτι τουρίστες που κοίταζαν το μέρος αποσβολωμένοι. Οσο δεν λύνουμε τα προβλήματα της χώρας μας, τόσο αυτά διογκώνονται και τα συναντάμε αργότερα να «σκάνε» μπροστά μας. Ρίξε μια ματιά στην καθημερινότητά μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου